Καλύτερος του αναμενομένου παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα και για σχεδόν 70' μας έκανε να πιστεύουμε ότι ίσως μπορούμε να κερδίσουμε πολλά παραπάνω από όσα περιμέναμε πριν αρχίσει η σημερινή αναμέτρηση. Πάνω όμως που είχε περάσει το κρίσιμο δεκάλεπτο μετά το γκολ και φαινόταν ότι η ομάδα μας είχε τη ψυχραιμία και συγκέντρωση για να αντέξει μέχρι το τέλος μίλησε η κούραση των παικτών μας που σε συνδυασμό με τις 3 ποιοτικές αλλαγές των αντιπάλων έφερε την ανατροπή και το τελικό 3-1. Όσο θλιβερό και αν ακούγεται αύτη η παρουσία του ΑΡΗ σήμερα άφησε θετικές εντυπώσεις και αν οι παίκτες μας δείξουν στα παιχνίδια που ακολουθούν ανάλογο πάθος, δύναμη και θέληση τότε πολύ γρήγορα θα ξεφύγουμε από τον πάτο της βαθμολογίας.

Η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις 2 ομάδες και οι λύσεις που είχε ο Στέφενς στον πάγκο του σε σχέση  με την απουσία αξιόλογων επιλογών στον πάγκο του Μιλίνκοβιτς ήταν αυτό που άλλαξε την ροή του αγώνα. Μέχρι τότε ο ΑΡΗΣ στεκόταν αρκετά καλά και δειλά δειλά προσπαθούσε να βγει στην αντεπίθεση και να σκοράρει. Κάτι που κατάφερε να το κάνει στο 59' με τον συνήθη ύποπτο Ουντότζι. Για 12΄ περίπου η Τούμπα είχε παγώσει, οι γιούχες έδιναν και έπαιρναν και ακούσθηκαν και συνθήματα μέχρι και κατά της Εθνικής Ελλάδος! Η κούραση όμως ήταν καταλυτικός παράγοντας μιας και ο Ψυχογιός που στο πρώτο ημίχρονο τα πήγε πολύ καλά δεν άντεχε να τα βγάλει πέρα με τον φρέσκο Στοχ και πάντα επικίνδυνο Λίνο. Ο Σωκράτης Διούδης μπορεί να πραγματοποίησε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις  του αλλά με την αδυναμία που έδειχναν οι αμυντικοί μας να κρατήσουν μακριά από την περιοχή μας τους αντιπάλους αργά ή γρήγορα θα ερχόταν και η ισοφάριση. Εκεί για ακόμη μια φορά  υπήρξε η γνωστή ψυχολογική κατάρρευση μιας και ο φετινός ΑΡΗΣ δεν έχει ούτε την εμπειρία, ούτε τις προσωπικότητες για να αντιδράσει σε δύσκολες καταστάσεις. Ο Μιλίνκοβιτς από την άλλη δεν νομίζω ότι μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό μιας και αναγκάστηκε να πάει σε 2 υποχρεωτικές αλλαγές λόγω των τραυματισμών του Τριανταφυλλάκου και του Ουντότζι αλλά και γιατί δεν είχε τις λύσεις στον πάγκο. Ίσως αν ο Αγκάνθο ήταν ετοιμοπόλεμος να μπορούσε να κρατήσει λίγο μπάλα στο χώρο του κέντρου αλλά και ο Πουλίδο αν δεν είχε "ίωση" ίσως να ήταν μια καλή με αλλαγή ώστε ο Έλσνερ να μεταφερόταν στα αμυντικά χαφ. Οι ευκαιρίες του Νταμαρλή μετά το 3-1 απλά θα άλλαζε το τελικό αποτέλεσμα αλλά δεν θα έδινε βαθμό στον ΑΡΗ.

Δεν τα καταφέραμε σήμερα αλλά δεν πρέπει να μείνουμε σε αυτή την ήττα. Θα κρατήσουμε την προσπάθεια των παικτών μας και θα απαιτήσουμε να δούμε κάτι ανάλογο και στη συνέχεια απέναντι σε ομάδες σαφώς πιο αδύναμες από τον συμπολίτη. Αυτό  είναι το υλικό της ομάδος και έτσι θα πρέπει να πορευτούμε τουλάχιστον μέχρι το Ιανουάριο αλλά τότε θα πρέπει επιτέλους η διοίκηση Ηλιάδη να δείξει ότι θέλει να σώσει την ομάδα και ότι μπορεί. Όπως αναγνώρισε ο κ.Ηλιάδης το λάθος με την επιλογή των Χατζηνικολάου - Μούτα και το διόρθωσε έτσι πρέπει να διορθωθεί το λάθος στον μεταγραφικό σχεδιασμό. Υπάρχει ο περιορισμός των μεταγραφών αλλά αν υπάρχει θέληση και χρήμα λύσεις υπάρχουν. Μπορείς να χτυπήσει παίκτες σαν τον Μητρόπουλο του Πανιωνίου που είναι υπό διάλυση, μπορείς να κυνηγήσεις να πάρεις δανεικούς σαν τον Γιαννιώτα και τον Βλαχοδήμο. Ας συνεννοηθούν όμως από τώρα με τον Μιλίνκοβιτς για από αυτόν τον ΑΡΗ δεν περισσεύει κανείς. Ούτε Αγκάνθο, ούτε Πουλίδο, ούτε Ίμπε και φυσικά ούτε ο Οικονομόπουλος... Μπορεί αν ο Μιλίνκοβιτς δεν τους είχε εκτός αποστολής να μπορούσε να κάνει αλλαγές ουσίας.  Βγάλε τη χρονιά, πάρε άδεια μεταγραφών και μετά στείλε τους όλους σπίτι τους. Όσο για αυτούς που θα έκαναν πάρτι, μέχρι να χαμογελάσουν πολύ άγχος και γκρίνια έβγαλαν απέναντι στον χειρότερο ΑΡΗ της ιστορίας μας.

ΥΓ. Άραγε πόσες φορές σφύριξε ο Σιδηρόπουλος στο Β ημίχρονο υπέρ του ΑΡΗ?